انجمن تخصصی دلفی ایران

procedure TForm1.CopyFileWithProgressBar1(Source, Destination: string);
var
  FromF, ToF: file of byte;
  Buffer: array[0..4096] of char;
  NumRead: integer;
  FileLength: longint;
begin
  AssignFile(FromF, Source);
  reset(FromF);
  AssignFile(ToF, Destination);
  rewrite(ToF);
  FileLength := FileSize(FromF);
  with Progressbar1 do
  begin
    Min := 0;
    Max := FileLength;
    while FileLength > 0 do
    begin
      BlockRead(FromF, Buffer[0], SizeOf(Buffer), NumRead);
      FileLength := FileLength - NumRead;
      BlockWrite(ToF, Buffer[0], NumRead);
      Position := Position + NumRead;
    end;
    CloseFile(FromF);
    CloseFile(ToF);
  end;
end;


procedure TForm1.Button1Click(Sender: TObject);
begin
  CopyFileWithProgressBar1('c:\Windows\Welcome.exe', 'c:\temp\Welcome.exe');
end;

{ 2. }

{***************************************}

// To show the estimated time to copy a file:

procedure TForm1.CopyFileWithProgressBar1(Source, Destination: string);
var
  FromF, ToF: file of byte;
  Buffer: array[0..4096] of char;
  NumRead: integer;
  FileLength: longint;
  t1, t2: DWORD;
  maxi: integer;
begin
  AssignFile(FromF, Source);
  reset(FromF);
  AssignFile(ToF, Destination);
  rewrite(ToF);
  FileLength := FileSize(FromF);
  with Progressbar1 do
  begin
    Min  := 0;
    Max  := FileLength;
    t1   := TimeGetTime;
    maxi := Max div 4096;
    while FileLength > 0 do
    begin
      BlockRead(FromF, Buffer[0], SizeOf(Buffer), NumRead);
      FileLength := FileLength - NumRead;
      BlockWrite(ToF, Buffer[0], NumRead);
      t2  := TimeGetTime;
      Min := Min + 1;
      // Show the time in Label1
      label1.Caption := FormatFloat('0.00', ((t2 - t1) / min * maxi - t2 + t1) / 100);
      Application.ProcessMessages;
      Position := Position + NumRead;
    end;
    CloseFile(FromF);
    CloseFile(ToF);
  end;
end;

{ 3. }
{***************************************}
// To show the estimated time to copy a file, using a callback function:

type
  TCallBack = procedure(Position, Size: Longint); { export; }

procedure FastFileCopy(const InFileName, OutFileName: string;
  CallBack: TCallBack);


implementation

procedure FastFileCopyCallBack(Position, Size: Longint);
begin
  Form1.ProgressBar1.Max := Size;
  Form1.ProgressBar1.Position := Position;
end;

procedure FastFileCopy(const InFileName, OutFileName: string;
  CallBack: TCallBack);
const
  BufSize = 3 * 4 * 4096; { 48Kbytes gives me the best results }
type
  PBuffer = ^TBuffer;
  TBuffer = array[1..BufSize] of Byte;
var
  Size: DWORD;
  Buffer: PBuffer;
  infile, outfile: file;
  SizeDone, SizeFile: LongInt;
begin
  if (InFileName <> OutFileName) then
  begin
    buffer := nil;
    Assign(infile, InFileName);
    Reset(infile, 1);
    try
      SizeFile := FileSize(infile);
      Assign(outfile, OutFileName);
      Rewrite(outfile, 1);
      try
        SizeDone := 0;
        New(Buffer);
        repeat
          BlockRead(infile, Buffer^, BufSize, Size);
          Inc(SizeDone, Size);
          CallBack(SizeDone, SizeFile);
          BlockWrite(outfile, Buffer^, Size)
        until Size < BufSize;
        FileSetDate(TFileRec(outfile).Handle,
        FileGetDate(TFileRec(infile).Handle));
      finally
        if Buffer <> nil then
          Dispose(Buffer);
        CloseFile(outfile)
      end;
    finally
      CloseFile(infile);
    end;
  end
  else
    raise EInOutError.Create('File cannot be copied onto itself')
end; {FastFileCopy}




procedure TForm1.Button1Click(Sender: TObject);
begin
  FastFileCopy('c:\daten.txt', 'c:\test\daten2.txt', @FastFileCopyCallBack);
end;

{ 4. }
{***************************************}


function CopyFileWithProgressBar2(TotalFileSize,
  TotalBytesTransferred,
  StreamSize,
  StreamBytesTransferred: LARGE_INTEGER;
  dwStreamNumber,
  dwCallbackReason: DWORD;
  hSourceFile,
  hDestinationFile: THandle;
  lpData: Pointer): DWORD; stdcall;
begin
  // just set size at the beginning
  if dwCallbackReason = CALLBACK_STREAM_SWITCH then
    TProgressBar(lpData).Max := TotalFileSize.QuadPart;

  TProgressBar(lpData).Position := TotalBytesTransferred.QuadPart;
  Application.ProcessMessages;
  Result := PROGRESS_CONTINUE;
end;

function TForm1.CopyWithProgress(sSource, sDest: string): Boolean;
begin
  // set this FCancelled to true, if you want to cancel the copy operation
  FCancelled := False;
  Result     := CopyFileEx(PChar(sSource), PChar(sDest), @CopyFileWithProgressBar2,
    ProgressBar1, @FCancelled, 0);
end;

end;

فروم سایت هم تاسیس شد.

ورود به فروم

از همه ی دوستان خواهش میکنم در سروسامون گرفتن فروم منو یاری کنن

مرسی

library demodll;

{ Important note about DLL memory management: ShareMem must be the
  first unit in your library's USES clause AND your project's (select
  Project-View Source) USES clause if your DLL exports any procedures or
  functions that pass strings as parameters or function results. This
  applies to all strings passed to and from your DLL--even those that
  are nested in records and classes. ShareMem is the interface unit to
  the BORLNDMM.DLL shared memory manager, which must be deployed along
  with your DLL. To avoid using BORLNDMM.DLL, pass string information
  using PChar or ShortString parameters. }

uses
   SysUtils,
   Classes,
   UDemo in 'UDemo.pas' {Demo};

{$R *.res}
procedure ShowdemoForm;stdcall;
begin
   Demo :=Tdemo.Create(nil);
   demo.Show;
end;

function ShowdemoFormModal:integer;stdcall;
begin
   demo :=Tdemo.Create(nil);
   Result := demo.ShowModal;
end;

Exports
   ShowDemoForm,
   ShowdemoFormModal;
begin
end.

دقت کنید که نام DLL فوق DemoDll می باشد و با نام DemoDll.dpr ذخیره گردیده است.

حال بر روی فرم موجود تمام دکمه‌ها و آبجکت‌های مورد نظرتان را اضافه و کد نویسی کنید (اختیاری). در پایان در منو Project گذینه Build DemoDll را انتخاب کرده و اجرا نمایید. فایلی با نام DemoDll.dll ایجاد می گردد که برای استفاده آماده است.


استفاده از یک DLL بصورت دینامیکی
برای استفاده از یک DLL ‌بصورت دینامیکی، ابتدا نام توابعی را که در فایل DLL شما موجود است بصورت زیر تعریف نمایید:

unit UMain;

interface

uses
   Windows, Messages, SysUtils, Variants, Classes, Graphics, Controls, Forms,
   Dialogs, StdCtrls, ExtCtrls;

type
TShowdemoFormModal= Function :integer;
.
.
.

دقت کنید که نام برنامه انتخابی پیش فرض Main و با نام UMain.pas ذخیره گشته است. حال برای لود کردن DLL یادشده، یک دکمه بر روی فرم قرارداده آنرا بصورت زیر کد نویسی کنید:

var
hndDLLHandle:THandle;
ShowdemoFormModal:TShowdemoFormModal;

procedure TFMain.Button1Click(Sender: TObject);
begin
   try
      hndDLLHandle:=LoadLibrary('Demodll.dll');

      if hndDLLHandle <> 0 then begin
         @ShowdemoFormModal:=getProcAddress(hndDLLHandle,'ShowdemoFormModal');

         if addr(ShowdemoFormModal) <> nil then begin
            ShowdemoFormModal;
         end
         else
            showmessage ('function not exists ...');
         end
      else
         showMessage('Dll Not Found!');
      finally
         freelibrary(hndDLLHandle);
      end;
end;

type
   TDay = (Sunday, Monday, Tuesday, Wednesday, Thursday, Friday, Saturday);
var
   Name  : String;                          {256 Bytes}
   X, Y  : Integer;                           {4 + 4 = 8 Bytes}
   List  : array [0..10] of Double;     {8 * 11 = 88 Bytes}
   Today : TDay;                            {1 Byte}

دراین نمونه پس از پایان برنامه، تمام حافظه تخصیص داده شده فراخوانی و آزاد می شود.


تخصیص حافظه دینامیکی
در این حالت برنامه نویس احتیاج دارد تا انباره حافظه را شخصا" تخصیص و آزاد کند.

نوع Pointer
اشاره‌گرها در دلفی می‌توانند شکل‌های مختلفی را در برگیرد. نخست، نوع اشاره‌گری که یک آدرس حافظه را برای نوع ویژه‌ای از داده، همانند صحیح، رشته و غیره نگه میدارد (Typed Pointer).

var
   Number : ^Integer;
   Name   : ^String;

دوم، اشاره‌گرهای بدون نوع. اشاره‌گرهای بدون نوع (Untyped Pointers) خیلی به نوع معمولی خود شبیه هستند. اما محدودیت‌هایی مثل اینکه باید به نوع خاصی اشاره (Point) کند را ندارد.

var
   Something : Pointer;

حال اشاره‌گر بدون نوع ما می تواند به هر نوعی از داده اشاره کند. برای تخصیص حافظه آن، از کمپلکس بیش از یک بیت استفاده میکنیم. برای مثال برنامه زیر کامپایل می شود ولی در زمان اجرا حافظه‌ای تخصیص نمیشود.

begin
   New(Something);
   Dispose(Something);
end;

برای تخصیص حافظه کامپایلر باید بداند که نوع داده ما برای تخصیص حافظه چیست:

type
   IntPtr = ^Integer;

var
   Something : Pointer;
begin
   Something := New(IntPtr);
   Integer(Something^) := 10;
   Dispose(Something);
end;

تخصیص بلاکی از حافظه
ما می‌توانیم از اشاره به بلاک‌هایی از تخصیص حافظه در سیستم استفاده کنیم. این کار را با رویه‌های GetMem و FreeMem برای تخصیص و آزاد سازی حافظه استفاده میکنیم.

var
   Something : Pointer
begin
   GetMem(Something, 100);
   FreeMem(Something, 100);
end;

اشاره به حافظه از قبل تخصیص داده شده
هر دو نوع اشاره‌گرها می توانند به هر جایی از حافظه اشاره بکنند. این بدان معناست که آنها می‌توانند اشاره به فضای اشغال شده با داده‌هایی که در حال حاضر موجودند داشته باشند. این نمونه اشاره‌گر احتیاجی به تخصیص حافظه ندارد.

var
   Something : Pointer;
   MyString  : PChar;        // type PChar = ^Char;
                              
begin
   GetMem(Something, 100);
   MyString := Something;
   StrCopy(Something, 'Hello World'); 
   FreeMem(Something, 100);
end;

حافظه Heap
Heap شامل قسمتی از حافظه موجود در یک برنامه است که آنرا حافظه پویا می نامیم. Heap بخشی است که در آن تخصیص و تعریف حافظه به صورت تصادفی (Random) اتفاق می‌افتد. این به آن معناست که اگر شما سه بلاک از حافظه را به طور متوالی تخصیص دهید، می توانید بعد از هر دستور آنرا از بین ببرید. مدیر Heap جزئیات را برای شما نگهداری می کند. بنابراین شما به سادگی می توانید یک حافظه جدید را با GetMem و یا بوسیله صدا زدن constructor هنگام ساختن یک شی درخواست کنید و دلفی به شما یک بلاک جدید را برخواهد گرداند. Heap یکی از سه فضای موجود در برنامه کاربردی را استفاده کرده و دوتای دیگر به صورت فضای یکپارچه (Global) و پشته قرار می گیرند.


حافظه Stack
Stack شامل قسمتی از یک بخش از حافظه موجود یک برنامه است که دینامیکی است اما برای تخصیص و آزادسازی فرامین مخصوص دارد. تخصیص Stack به صورت LIFO می باشد. این بدان معناست که آخرین حافظه شیء شما تخصیص داه خواهد شد و سپس حذف می شود. حافظه پشته در روتین‌های نوعی استفاده می‌شود. وقتی شما یک روتین را صدا میزنید، پارامترهایش و روتین نوع آن در پشته ریخته می شود. همچنین پارامترهایی که در یک روتین تعریف میشوند، در پشته ذخیره میشوند و وقتی روتین خاتمه پیدا می کند تمام آنها به طور خودکار از بین می رود.

var
   array[indexType1, ..., indexTypen] of baseType;

در این تعریف برای نامگذاری آرایه، از قانون نامگذاری متغییرها استفاده میکنیم و مقدار اولیه را نیز درون یک جفت کروشه قرار می دهیم.

نکته: شما می توانید به جای استفاده از کروشه [] از ترکیب پرانتز نقطه استفاده کنید:

نکته: وقتی که شما یک آرایه را تعریف می کنید احتیاجی ندارید که به آن مقدار کمترین یا بیشترین بدهید:

var
   A : array [Boolean] of integer;
begin
   A[True] := 50;
   A[False] := 100;
end;

نکته: توابع Low و High کران‌های پایین وبالای یک متغییر آرایه‌ای یا نوعی یا ترتیبی را بر میگردانند:

type
   TDay = (Sunday, Monday, Tuesday, Wednesday, Thursday, Friday, Saturday);

const
   DayNames : array [TDay] of String[9] = ('Sunday', 'Monday', 'Tuesday',
                                           'Wednesday', 'Thursday', 
                                           'Friday', 'Saturday');
var
   Today : TDay;

begin
   Today := TDay(DayOfWeek(Date) - 1);
   ShowMessage('Today is ' + DayNames[Today] + '!');
end;

آرایه‌های دینامیکی:
آرایه‌های دینامیکی، آرایه‌های تحلیلی پویایی هستند که ابعاد آنها موقع کامپایل شدن شناخته شده نیست. برای اعلان آنها کافی است یک آرایه بدون بعد تعریف کنید:

قبل از به کار گیری آرایه‌های دینامیکی، ابتدا باید از رویه SetLength برای تخصیص حافظه آرایه استفاده کرد:

نکته: آرایه‌های دینامیکی همیشه مبتنی بر صفر می باشند.

نکته: شما می‌توانید آرایه‌های دینامیکی را قبل از رسیدن به ترک قلمرو از حافظه خارج کنید:

نکته: مقدار حافظه‌ای که در اختیار آرایه قرار میگیرد، به طول آرایه ونوع عناصر آن بستگی دارد. به عنوان مثال اگر آرایه‌ای از نوع صحیح به طول 10 داشته باشیم 4*10 بایت حافظه به آن اختصاص می‌یابد.


فشرده‌سازی آرایه‌ها:
در دلفی شما هنگامی که ساختار خود را تعیین کردید می‌توانید با استفاده از کلمه کلیدی packed اطلاعات ذخیره شده خود را متراکم کنید:

نکته: استفاده از packed سرعت دسترسی به اطلاعات را کند میکند. در مورد آرایه‌ای از کاراکترها این مورد سازگارتر می‌باشد.


آرایه‌های چند بعدی دینامیکی:
برای تعریف آرایه‌های چند بعدی دینامیکی، تنها کافی است ...array of را در ساختار خود تکرار کنید. به طور مثال:

type
   TMessageGrid = array of array of string;

var
   Msgs: TMessageGrid;

این تعریف یک آرایه دو بعدی از رشته‌ها می باشد. سپس باید به آرایه خود فضا نسبت داد:

شما می‌توانید آرایه‌های چند بعدی دینامیکی خود را به صورت غیر مستطیلی (Not Rectangular) ایجاد کنید. ابتدا رویه SetLength را صدا زده و پارامتر بعد اول را بدهید:

var
   Ints: array of array of Integer;

SetLength(Ints, 10);

ما 10 سطر به آرایه خود اختصاص دادیم. از این پس، شما می توانید ستونهای خود را در هر زمان (با اندازه‌های مختلف) تخصیص دهید:

یک ساختار تعریف شده در پاسکال موضوعی تحت عنوان record می‌باشد. رکوردها را می‌توان یک نوع داده که خود شامل چندین نوع داده دیگر است در نظر گرفت. برای تعریف رکوردها بصورت زیر عمل می‌کنیم:

type recordTypeName = record
   fieldList1: type1;
   ...
   fieldListn: typen;
end

پس از اینکه نوع رکورد ایجاد شد، باید متغییرهایی از نوع این رکورد تعریف واز آنها استفاده کرد. برای تعریف متغییر نوع رکورد به صورت زیر عمل می‌شود:

type
   TDateRec = record
   Year: Integer;
   Month: (Jan, Feb, Mar, Apr, May, Jun, 
               Jul, Aug, Sep, Oct, Nov, Dec);
   Day: 1..31;
end;

var
   Record1, Record2: TDateRec;

هنگام کار با یک رکورد برای دستیابی به میدان‌های آن، از نماد نقطه استفاده میکنیم:

Record1.Year := 1904;
Record1.Month := Jun;
Record1.Day := 16;

همچنین می‌توان یک رکورد را در یک رکورد دیگر کپی کرد بدون اینکه با خطائی مواجه شویم. شما همچنین می‌توانید متغییرهای از نوع رکوردهای خود را به صورت مستقیم تعریف کنید:

var S: record
   Name: string;
   Age: Integer;
end;

رکوردهای با طول متغییر
نوع رکورد را می‌توان طوری تعریف کرد که طول بخشی از آن ثابت و طول بخش دیگری بر اساس شرایط فیلدها متغییر باشد. در زیر یک مثال و در ادامه آن جدولی از حافظه‌ای که اشغال می‌شود آورده شده است.

type
   TPartType = (ptComputer, ptMonitor, ptComponent);
   TPart = record
      PartNumber : String[15];
      Description : String[30];
      Price : Double;

      case PartType : TPartType of
         ptComputer: (CPU : String[10]; Speed : String[10]; HardDrive : String[10]);
         ptMonitor: (VideoType : String[10]; Size : String[5]; DotPitch : String[5]);
         ptComponent: (Internal : Boolean; Specs : String[29]);
end;

این تعریف به کامپایلر می گویید که تنها یکی از متغییرهای مجموعه case را برای استفاده در هر رکوردی انتخاب کند. این یک راهکار بسیار خوب برای استفاده از حافظه می باشد؛ زیرا حافظه یکسانی برای هر مجموعه‌ای از متغییرها در نظر گرفته می‌شود.

type
   TMSFRec = record
      Minutes : Byte;
      Seconds : Byte;
      Frames : Byte;
      Dummy : Byte;
end;

begin
   MinuteLbl.Caption := IntToStr(TMSFRec(Position).Minutes);
   SecondLbl.Caption := IntToStr(TMSFRec(Position).Seconds);
   FrameLbl.Caption := IntToStr(TMSFRec(Position).Frames);
end;

function GetBiosInfoAsText: string;
var
p, q: pchar;
begin
q := nil;
p := PChar(Ptr($FE000));
repeat
if q <> nil then begin
if not (p^ in [#10, #13, #32..#126, #169, #184]) then begin
if (p^ = #0) and (p - q >= 8) then begin
Result := Result + TrimRight(String(q)) + #13#10;
end;
q := nil;
end;
end else
if p^ in [#33..#126, #169, #184] then
q := p;
inc(p);
until p > PChar(Ptr($FFFFF));
Result := TrimRight(Result);
end;

فایل های .INI دارای ساختاری بر اساس فایلهای متنی هستند و برای نگهداری اطلاعات پیکر بندی برنامه های کاربردی استفاده میشوند که هم براحتی بوسیله ما قابل ویرایش هستند و هم بوسیله یک ساختار ساده در هر برنامه ساده قابل دسترسی هستند .

بدلیل اینکه ویندوز داری Registry هست کسانی که از ویندوز استفاده میکنند آشنایی کمی با فایلهای .ini دارند ولی در ویندوز هنوز هم از فایلهای .ini استفاده میشود. مثل Win.ini و System.ini . ویندوز از این فایلها برای ذخیره اطلاعات مهمی از جمله اطلاعات پیکربندی استفاده میکند که براحتی قابل پاک شدن ، ویرایش و دیدن هستند.  بسیاری از برنامه های تحت ویندوز برای ذخیره اطلاعات پیکربندی خود از Registry  استفاده میکنند در حالیکه استفاده از فایلهای .ini هم سریعتر و هم ایمن تر است . یک مثال ساده برای استفاده از فایلهای  .ini ذخیره اندازه ، حالت و موقعیت فرم برنامه شماست . بطور کلی هر چیزی که شما در رجیستری ذخیره میکنید میشود در فایلهای .ini ذخیره کرد .

          ساختار فایلهای .ini

فایلهای .ini نوعی فایل متنی هستند که به بخشهای محدود به 64 کیلو بایت (Section) تقسیم شدند که هر بخش میتواند دارای چند کلید (Key) باشد و هر کلید میتواند دارای صفر یا چند مقدار (Value) باشد . مثال:

[SectionName]
keyname=value
;comment
keyname=value

         نام هر بخش درون کروشه قرار گرفته و در باید در خط اول هر بخش قرار داشته باشد . نام بخشها و نام کلیدها نمیتوانند کاراکتر فاصله داشته باشند. بعد از نام کلیدها علامت = قرار میگیرد که میتواند قبل و بعد از آن کاراکتر فاصله قرار بگیرد . اگر بخشهایی با نام یکسان در یک فایل یا کلیدهایی با نام یکسان در یک بخش قرار داشته باشند مقدار آخر بر بقیه مقدارهای یکسان غالب است .

یک کلید میتواند دارای مقادیری از نوعهای String , Integer , Boolean باشد. دلفی از فایلهایINI در خیلی وضعیتها استفاده میکند. برای مثال فایلهای .SDK نوعی فایل هستند مانند ini ها .

          کلاس TiniFile

        دلفی برای ذخیره و بازیابی فایلهای ini. کلاس TiniFile را در اختیار ما قرار داده است. این کلاس در یونیت inifiles.pas  قرار گرفته است. قبل از کار کردن با فایلهای .ini لازم است یک مثال راجع به استفاده از این کلاس ببینیم.

uses inifiles;
...
var
  IniFile : TIniFile;
begin
  IniFile := TIniFile.Create('myapp.ini');

با سلام.

 لطفا قبل از خواندن این مقاله به مقاله ی GDI که در پست های قبلی ارسال شده یک نگاهی بندازین

در مقاله قبل مختصری راجع به GDI در دلفی صحبت شد. قبل از اینکه GDI را در سطح پیشرفته آن دنبال کنیم، در این مقاله برای درک بهتر GDI ، دو مثال در این زمینه عنوان میکنم.

مثال اول: ایجاد گرادینت (Gradient) روی فرم

یک پروژه جدید ایجاد نمایید و رویداد OnPaint فرم برنامه را بصورت زیر بنویسید:

procedure TForm1.FormPaint
            (Sender: TObject);
var
   Row, Ht: Word ;
begin
   Ht := (ClientHeight + 255) div 256 ;
   for Row := 0 to 255 do
      with Canvas do begin
         Brush.Color := RGB(0, 0, Row) ;
         FillRect(Rect(0, Row * Ht,

              ClientWidth, (Row + 1) * Ht)) ;
      end ;
end;

مثال دوم: ایجاد یک جورچین از تصویر صفحه نمایش

برای شروع یک پروژه جدید ایجاد نمایید سپس یک کامپوننت Image روی فرم قرار دهیم. این کامپوننت را میتوانید در برگ نشان Additional از پنل کامپوننتها پیدا کنید. حالا نوبت به تعریف متغییرها و آبجکتهای مورد نیاز است. در قسمت Var بالای implementation ، بصورت زیر متغییر ها را تعریف میکنیم:

            رویداد OnCreate را برای فرم بصورت زیر بنویسید:

            اکنون رویداد OnClick آبجکت Image1 را بصورت زیر مینویسیم:

در انتها لازم است آبجکتهای ایجاد شده در زمان اجرا را آزاد کنیم. پس در رویداد OnClose فرم به این صورت کدنویسی میکنیم.

حالا میتوانبد برنامه را اجرا نمایید. بدلیل اینکه فرم بدون نوار عنوان است برای بستن فرم از کلیدهای Alt + F4 استفاده کنید. پس از اجرای برنامه میبینید تصویر صفحه نمایش به  64 قسمت در هم ریخته تبدیل میشود. یکی از قسمتها فاقد تصویر بوده و شما با کلیک کردن روی 4 قسمت چسبیده به آن (بالا، پایین، چپ، راست) میتوانید جای تصاویر را عوض کنید. چون برنامه فوق را با عجله زیاد نوشتم، رفع نقایص و خطاهای احتمالی را به عهده شما میگذارم.

GDI مخفف کلمه Graphics Device Interface و تکنیک رسم گرافیک دو بعدی ویندوز است. این روش متاسفانه روش بسیار کندی برای ترسم گرافیکی میباشد ولی بدلیل اینکه اساس برنامه نویسی گرافیک است یاد گیری آن بعنوان پایه برنامه نویسی گرافیک برای برنامه نویسان لازم به نظر میرسد. اولین نکته قابل توجه در این رابطه این است که نباید سعی کنید از GDI برای ایجاد هر جلوه خیالی گرافیکی استفاده کنید بدلیل اینکه GDI یک تکنیک ابتدایی در گرافیک است . برای استفاده حرفه ای از گرافیک سعی کنید از DirectX , OpenGL و ... بهره بگیرید. اگرچه شما با کمی خلاقیت قادر ید جلوه های ساده را با GDI ایجاد کنید . 

   یکی از کلمات عمومی که در GDI زیاد با آن برخورد خواهید کرد DC (Device Context ) است که نشان دهنده همان ناحیه ای است که ترسیم روی آن صورت میگیرد و در دلفی با TCanvas نشان داده میشود . در واقع DC  محل نشان دادن خروجی توابع گرافیکی است . بنابرین شما میتوانید از برخی توابع ترسیم برای ترسیم در صفحه نمایش یا پرینتر استفاده کنید . نکته دیگری که باید مورد توجه قرار بگیرد این است که توابعی که شما از آن استفاده میکنید توابع گرافیکی استاندارد دلفی بوده و پوششی برای توابع گرافیکی ویندوز است و دلفی آنها را برای ایجاد یک رابط کاربر خوب و مناسب آماده کرده است. در ابتدا برای آشنایی با سازماندهی GDI با معرفی بعضی از کلاسهای مهم GDI شروع میکنیم :

Pen   : برای رسم خطوط ساده ( مثال آن تابع LineTo است.) و ایجاد کادر برای اشکال دیگر استفاده میشود .

Brush : برای پر کردن یک محیط بسته با رنگ استفاده میشود .  مثال آن توابع,  FillRect   FloodFill. است .

Font : برای تعیین فونت و اندازه فونت در هر متنی که در ترسیم آن را مینویسید استفاده میشود .

Region : یک ناحیه بسته از فضای ویندوز که میتواند یه بیضی ، چهار ضلعی یا یه دوازه وجهی یا هر چیز دیگری باشد .

خوب ، حالا باید شروع به ترسیم کنیم . ابتدا با خطوط و اشکال ساده شروع میکنیم و بعد به سراغ توابع مورد استفاده در ترسیم Bitmap ها میرویم و در آخر راجع به تکنیکهای ترسیم در صفحه نمایش صحبت میکنیم . قبل از هر چیز باید بدانید که مختصات (0و0) نقطه بالا ، سمت چپ است . اگر یک تجسم ریاضی از مختصات داشته باشید ممکن است کمی گیج شوید . فراموش نکنید که در اینجا Y در بالاترین نقطه صفر و به سمت پایین صفحه نمایش مثبت و X در منتهی الیه سمت چپ صفر و به سمت راست صفحه نمایش مثبت است . در واقع مختصات اینجا بصورت (ارتفاع از بالا ، فاصله از چپ) میباشد. مثلا (0,50) یک نقطه در سمت چپ و 50 پیکسل پایین تر از بالای صفحه نمایش است.

خطوط و اشکال

رسم خطوط و اشکال خیلی ساده است. چیزی مهمی که اینجا باید بخاطر داشته باشید تفاوت میان Pen و Brush است. بطور ساده از Pen برای رسم خطوط استفاده میشود اگرچه ممکن است این خطوط یک چهار گوش را تشکیل دهد. ولیBrush   درون یک ناحیه ی بسته است که بوسیله خطوط بوجود آمده است. دو تابع برای رسم خطوط وجود دارد که هر دو از متعلقات TCanvas هستند .

MoveTo : با استفاده از این تابع موقعیت قلم را جابجا میکنیم . مثال :

Canvas.MoveTo(75,200);

LineTo : با استفاده از این تابع، از موقعیت فعلی قلم به یک نقطه خاص، خط رسم میکنیم . مثال:

Canvas.LineTo(50,150);

            شما میتوانید بجای استفاده از MoveTo موقعیت قلم را بوسیله تابع PenPos هم تغییر بدهید . برای مثال:

Canvas.PenPos.X:=150;
Canvas.PenPos.Y:=100;

یا

            Canvas.PenPos:=Point(150,100);

            به یاد داشته باشید که موقعیت پیش فرض قلم موقعیت (0,0) میباشد. اگر لازم است خط شما از نقطه دیگه ای شروع شود قبل از استفاده از LineTo باید موقعیت قلم را اصلاح کنید . بعد از استفاده از LineTo موقعیت قلم همان نقطه ای است که خط به آن کشیده شده مثلا بعد از اجرای Canvas.LineTo(100;200); موقعیت قلم نقطه (100,200) خواهد بود. خطوط رسم شده بوسیله Pen (TPen) در Canvas ایجاد میشود . شما براحتی میتوانید پارامترهای قلم را همانطور که میخواهید تغییر بدهید. مثلا برای تغییر اندازه قلم Canvas.Pen.Width:=4; و برای تغییر رنگ Canvas.Pen.Color:=clBlack; عمل کنید. یک مثال ساده را ببینیم . یک پروژه جدید ایجاد کنید و یک عدد Button روی آن قرار دهید و کد رویداد کلیک Button را بصورت زیر بنویسید.

procedure TForm1.Button1Click(Sender: TObject); const NUM_LINES = 2000; var i:integer; begin   Randomize;   for i := 0 to NUM_LINES - 1 do   begin     Canvas.Pen.Color :=         RGB(Random(256),Random(256),Random(256));     Canvas.LineTo         (Random(ClientWidth),Random(ClientHeight));   end; end;

در مثال بالا، 2000 خط با جهت های تصادفی و با رنگهای تصادفی فرم را پر میکند . تابع RGB   برای ایجاد رنگ با تعیین مقادیر قرمز، سبز و آبی مورد استفاده قرار میگیرد. RGB(Red,Green,Blue) . این مقادیر میتواند مابین 0 تا 255 باشد . این تابع به شما مقداری از نوع TColor بر میگرداند . در این مرحله به سراغ رسم اشکال میرویم. تابع رسم اشکال زیادی در TCanvas وجود دارند که براحتی قابل استفاده هستند.  چند مورد از پر استفاده ترین آنها به قرار زیرند:

Ellipse : برای رسم بیضی . مثال : Canvas.Ellipse(0,0,100,50); (پارامتر ها به ترتیب : X سمت چپ بیضی ، X سمت راست بیضی ، Y بالای بیضیی ، Y پایین بیضی).

FillRect : پر کردن یک چهارگوش با Brush Color  ولی بدون خط دور آن . مثال : Canvas.FillRect(Bounds(0,0,150,200));

FloodFill : پر کردن یک ناحیه یا Brush Color  با ایجاد خطوط لبه مثال : Canvas.FloodFill(10,10,clBlue,fsBorder);

Rectangle : رسم چهارگوش و پرکردن آن با Brosh Color  و  خطوط لبه آن با Pen Color . مثال : Canvas.Rectangle( Bounds(20, 20, 50, 50));

RoundRect : ایجاد چهارگوش با گوشه های منحنی. مثال : Canvas.RoundRect(20, 20, 50, 50, 3, 3);

(تابع Bounds یک مقدار TRect برمیگرداند. TRect چهار مقدار top, left, bottom, right را نگه میدارد. بجای این تابع میتوانید از Rect هم استفاده کنید که تفاوت چندانی با هم ندارند ) .

یک تابع مفید دیگر هم وجود دارد که برای ایجاد متن به کار میرود . این تابع به شما اجازه میدهد که متن مورد نظر خود را با فونت تعیین شده (Canvas font) ایجاد کنید . مثال :

Canvas.TextOut(20,50,'GDI in Delphi');

شما میتوانید نوع قلم ، رنگ و اندازه قلم را به دلخواه خود تغییر دهید. مثال :

Canvas.Font.Name := 'Verdana';
Canvas.Font.Size := 24;
Canvas.Font.Color := clRed;

در زیر یک مثال را میبینیم که 200 شکل را بصورت تصادفی روی فرم رسم میکند .

Download Unite

function GetHardDiskPartitionType(const DriveLetter: Char): string;
  // FAT
  // NTFS
var
  NotUsed: DWORD;
  VolumeFlags: DWORD;
  VolumeInfo: array[0..MAX_PATH] of Char;
  VolumeSerialNumber: DWORD;
  PartitionType: array[0..32] of Char;
begin
  GetVolumeInformation(PChar(DriveLetter + ':\'),
    nil, SizeOf(VolumeInfo), @VolumeSerialNumber, NotUsed,
    VolumeFlags, PartitionType, 32);
  Result := PartitionType;
end;

نحوه استفاده:

در قسمت uses این کد رو اضافه کنین.

ShellApi

حالا از این کد استفاده کنین.

Function GetCdDrives:Tstringlist;
 const
     Drv:array[0..23]of char=('c','d','e','f','g','h','i','j','k','l','m','n','o','p','q','r','s','t','u','v','w','x','y','z');
 var
     Drives:Set of 0..25;
     n:Byte;
 begin
     Result:=Tstringlist.Create;
     Result.Clear;
     Integer(Drives):= GetLogicalDrives;
     For n:=0 to 23 do
     If n in Drives then
     begin
     If GetDriveType(Drv[n])=5{Cd} then
     begin
     Result.Add(Drv[n]);
     end;
     end;
 end; 

زبان SQL تنها زبان استاندارد و جامع پياده سازي، مديريت، نگهداري و كار با بانكهاي اطلاعاتي مي باشد كه تقريباً توسط تمام بانكهاي اطلاعاتي كوچك و بزرگ مانند Access، SQL Server، Oracle و DB2 پشتيباني مي شود. طراحان و افرادي كه بنوعي با بانكهاي اطلاعاتي سروكار دارند و همچنين برنامه نويساني كه از اين بانكها استفاده مي كنند هركدام بايد تا اندازه  اي با اين زبان آشنايي  داشته باشند. اين مقاله كه در سه قسمت تهيه شده است مي كوشد تا مفاهيم زبان SQL را در قالب يك مثال كاربردي بيان كند. هرچند كه مفاهيم بكار رفته در اين مقاله در تمامي بانكهاي اطلاعاتي قابل پياده سازي مي باشند ولي مثالهاي ارائه شده در 2000 SQL Server مورد تست قرار گرفته اند.

Link

Link

unit Unit1;

interface

uses
  Windows, Messages, SysUtils, Variants, Classes, Graphics, Controls, Forms,
  Dialogs,ShellApi, StdCtrls;

type
  TForm1 = class(TForm)
    Connect: TButton;
    Disconnect: TButton;
    ConnectionName: TEdit;
    UserName: TEdit;
    PassWord: TEdit;
    procedure DisconnectClick(Sender: TObject);
    procedure ConnectClick(Sender: TObject);
  private
    { Private declarations }
  public
    { Public declarations }
  end;

var
  Form1: TForm1;

implementation

{$R *.dfm}

procedure TForm1.DisconnectClick(Sender: TObject);
var
cmd,par,fil,dir:pchar;
begin
cmd:='open';
fil:='rasdial.exe';
par:=pchar(ConnectionName.Text+' /DISCONNECT');
dir:='C:';
ShellExecute(Self.Handle,cmd,fil,par,dir,SW_SHOWNORMAL)
end;

procedure TForm1.ConnectClick(Sender: TObject);
var
cmd,par,fil,dir:pchar;
begin
cmd:='open';
fil:='rasdial.exe';
par:=pchar(ConnectionName.Text+' '+UserName.Text+' '+PassWord.Text);
dir:='c:';
ShellExecute(Self.Handle,cmd,fil,par,dir,SW_SHOWNORMAL)
end;

end.

این هم یک کد دیگه که با استفاده از اون میشه با اینترنت کانکشن پیش فرض کانکت شد

unit Unit1;

interface

uses
  Windows, Messages, SysUtils, Variants, Classes, Graphics, Controls, Forms,
  Dialogs,wininet, StdCtrls;

type
  TForm1 = class(TForm)
    Button1: TButton;
    Button2: TButton;
    procedure Button1Click(Sender: TObject);
    procedure Button2Click(Sender: TObject);
  private
    { Private declarations }
  public
    { Public declarations }
  end;

var
  Form1: TForm1;

implementation

{$R *.dfm}

procedure TForm1.Button1Click(Sender: TObject);
var
dwConnectionTypes:dword;
begin
dwConnectionTypes:=INTERNET_CONNECTION_MODEM+
INTERNET_CONNECTION_LAN+
INTERNET_CONNECTION_PROXY;
if not InternetGetConnectedState(@dwConnectionTypes,0) then
if not InternetAutodial(INTERNET_AUTODIAL_FORCE_ONLINE or
INTERNET_AUTODIAL_FORCE_UNATTENDED,0) then
begin

end;
end;

procedure TForm1.Button2Click(Sender: TObject);
var
dwConnectionTypes:dword;
begin
dwConnectionTypes:=INTERNET_CONNECTION_MODEM+
INTERNET_CONNECTION_LAN+
INTERNET_CONNECTION_PROXY;
if InternetGetConnectedState(@dwConnectionTypes,0) then
InternetAutodialHangup(0)
end;

end.

دوستانی که از دست Rave report خسته شدن و يا حال ياد گرفتنش رو ندارن و می خوان برنامه های Delphi 6 رو تو Delphi 7 اجرا کنن می تونن به راحتی Quick Report رو نصب کنن.

۱- Delphi 7 رو اجرا کنيد.

۲- از منوی Componet گزينه Install Packages رو انتخاب کنيد.

۳- روی دکمه Add کليک کنيد.

۴- به شاخه ای که دلفی رو نصب کرده ايد برويد و وارد شاخه Bin بشويد.

۵- فايل dclqrt70.bpl رو انتخاب کنيد.

۶- روی دکمه Open کليک کنيد.

7- روی دکمه Ok کليک کنيد.

به همین سادگی

Download

ابزاری برای گذاشتن یک دکمه بر روی عنوان فرم. با قابليت های زیر:

• توانایی پذیرفتن تصویر به جای متن.

• توانایی داشتن توضیح ( Hint).

• داشتن رویدادهایی برای حرکات ماوس بر روی آن.

• قابلیت تعیین اندازه و ... .

Download

یک کامپوننت که Hint های برنامه شما را تغییر داده و به شكل جالبی در می آورد!

Download Component

کامپوننتی که با استفاده از آن میتوانید بالونهایی همانند بالون های ویندوز XP در برنامه خود داشته باشید.

Download Component

سورس پخش کننده فایل های swf

Download Source